Reageer op: Gebedspunten

Home Forums TFC Discussiegroep Gebedspunten Reageer op: Gebedspunten

#476
Edine van Ouwendorp
TFC Voorzitter

Hier een mail van Ammiël, met onderaan gebedspunten:

Jullie weten allemaal dat het werk hier enigszins teleurstellend is. Vooral het bezoeken van Indianen valt niet mee. Je komt op bezoek en na een kwartier ga je uitgeput weer weg en ben je niets wijzer geworden en zij ook al niet. Op zondagmiddagen ga ik altijd een paar mensen langs voor evangelisatiedoeleinden. Meer dan twee op een middag zijn het er over het algemeen niet. Om 4:00 uur begint hier het bezoekuur tot maximaal 7:00 uur, dan heb je dus slechts 1,5 uur voor een gesprek en dat is over het algemeen niet te veel. Alleen van Indianen kan ik er wat meer doen…., maar dat hou je wel uit je hoofd.

Drie weken geleden wilde ik weer op stap gaan. Ik zag er geweldig tegenop en had helemaal geen zin. Van te voren ging ik in gebed. Toen maakte de Heere alles open en las ik ook nog uit de Bijbel: wacht op de Heere, wees sterk en Hij zal uw hart versterken, ja wacht op de Heere”.

Ik dacht, ik maak het mezelf maar een beetje gemakkelijk en ga bij P op bezoek. Die man is een christen en gaat naar de kerk bij de vergadering van gelovigen. Beetje gemakkelijke manier van evangeliseren toch? Dus ik op stap, alleen weet ik niet precies de ingang naar P’s huis. Uiteindelijk beland ik op een erf met een heleboel kinderen. De moeder van de kinderen bekijkt me wantrouwend en wil me zo snel mogelijk weer van het erf afhebben. Waar ik moet wezen enzo, snel uitgelegd en dan moet ik maar weer weggaan. Maar zo gemakkelijk laat ik me niet van een erf afvoeren tegenwoordig dus ik begin te kletsen met die vrouw. Als het donker begint te worden heb ik heel het erf gezien, alle bezoek gegroet, tractaatjes uitgedeeld. Maar het allermooiste komt nog: alle vijf kinderen willen dolgraag naar de kinderclub komen! Wat een zegen van de Heere. En daarboven op nog: ze willen vervolgens ook naar de kerk komen. Ze maken de puzzel in het kerkblad, ze kleuren, ze willen een Bijbel…. Ze zijn nu de kinderen op de lagere school al aan het voorlezen en aan het vertellen wat ze in hun Bijbels hebben gelezen. Wacht op de Heere, jaja.

Bid of de Heere ze erbij wil houden. We zouden ook zo graag willen dat hun ouders meer van de Heere willen weten. binnenkort ga ik proberen of ik er een Bijbelkring kan starten.

Toch is er ook wel een beetje verdriet in mijn hart om dit alles. Het zijn geen indianen, maar Marrons. Natuurlijk moeten Marrons ook in Jezus’ armen vallen, maar ik zou zo graag Indianen de berg Sion op zien gaan en het elkaar horen zeggen: kom ga met ons en doe als wij.

Vandaag had ik daarover nog een gesprek met de achterbuurjongen. We hebben het volgende vastgesteld (hij is zelf een indiaan):

•indianen worden geboren met verdriet in hun hart omdat ze indiaan zijn. (de precieze reden weten we nog niet, maar het is niet alleen van de afgelopen jaren waarin ze een ondergeschoven club zijn geworden, maar ook in hun oude muziek is dat verdriet al te horen)
•Indianen zijn van nature schuw en staan niet open voor buitenstaanders. Daarnaast zijn ze sterk traditioneel.
•Resultaat is dat ze
◦veel drinken
◦veel drugs gebruiken
◦geen scholing ontvangen
◦alle andere verdrietige gevolgen.
•Belangrijk is ook dat ze (vooral in Powakka) diep in het occulte zijn getrokken.

◦De bovenstaande dingen zijn duivelse zaken, maar het volgende nog meer.

◦Daarnaast schijnt er veel sprake te zijn van incest
◦meer dan één moord is bekend in Powakka. De daders zijn bekend in het dorp (niet bij de politie).
◦Er schijnen meerdere kringen te zijn waarin men de kracht van de duivel inroept voor hulp bij ongelukken en dat schijnen vooral de kerken te zijn, behalve de RKkerk dan want die is hier zelf nogal occult betrokken.

Hoe kan hier ooit het evangelie binnenkomen? Dat is inderdaad, menselijkerwijs gesproken, geen kwestie van een aantal jaar. Hier lijkt een cultuuromslag nodig te zijn die onmogelijk is.

Aan de andere kant… Deze zelfde buurjongen is degenen waarvoor jullie ook gebeden hebben. Zijn hart is steeds voller geworden van de Bijbel. Zondag aan zondag drinkt hij het woord binnen en legt het thuis nog een keer uit aan degenen die het niet begrepen hebben. Hij leest de studiebijbel die hij gekocht heeft bij mij. Toch is er nog geen volledige overgave. Vandaag vroeg hij ook weer of het wel mogelijk is dat God hem wil hebben. Hoe schieten woorden dan tekort om de bereidwilligheid van de Heere Jezus aan te duiden, vooral omdat ik hier nogal wat minder woorden (nederlandse) tot mijn beschikking heb dan in Nederland. Bidt voor hem.

Ik wilde eigenlijk zeggen: wat er in één mensenleven kan gebeuren! In twee jaar tijd heeft deze enorme verandering plaatsgegrepen. Zou God dat dan ook niet willen en kunnen doen met een heel dorp! En God heeft het gedaan in Matta, aan de andere kant van het vliegveld. Waar vroeger heel het dorp dronken was, gaan ze nu naar de kerk!

Bidt voor Powakka (zie boven)
Bidt voor wijsheid hoe we met dit alles moeten omgaan.
Bidt voor geduld.
Bidt voor de moeder die doopcatechese heeft gevolgd, vast van plan was haar kind te laten dopen, maar de afgelopen 6 weken met een ‘geldige’ reden niet in de kerk is geweest.
Bidt voor mij “opdat mij het woord gegeven worden in de opening van mijn mond met vrijmoedigheid enz (efeze 6:19)
Bidt ook voor mij want de duivel is sterk hier aan het front. Dat uit zich op allerlei manieren. Elke keer is het weer op een andere manier. Ik ben bang dat er nog meer trucjes zijn. En vallen doe ik steeds, maar de Heere heeft mij ook steeds weer opgericht. Dat is wat het gebed uit Nederland vermag!

Groeten,

Ammiel