Reageer op: Gebedspunten

Home Forums TFC Discussiegroep Gebedspunten Reageer op: Gebedspunten

#328
Jacco Huijzer
TFC Lid

Ik ontving vandaag onderstaande mail van Ammiël:

Beste TFC-leden,

Het wordt weer eens tijd om jullie een krabbel te doen. Niet alleen omdat dat alweer even geleden is, maar vooral ook omdat het belangrijk is. We voelen en weten jullie duidelijk als een steun in onze rug. Niet in de 1e plaats voor alle praktische zaken die jullie voor ons verzorgen (waarvoor hartelijk dank), maar meer nog dat jullie met ons meegezonden zijn in het gebed. Niet alleen wij zijn hard aan het werk in en voor Suriname, maar jullie evengoed. Toch bijzonder dat de Heere jullie op die manier heeft geroepen en ons op een andere manier.

We merken het verschil vooral met de vorige drie maanden toen we hier zaten. Toen waren we feitelijk alleen. Niet alleen hier, maar ook alleen in de strijd, ook al zullen er toen geweest zijn die voor ons gebeden hebben.

Met ons als gezin gaat het goed. We hebben allemaal de hoest of de hoest achter de rug, wat te maken lijkt te hebben met de vochtig warme weersomstandigheden. Gerald blijft er wel lang last van houden, maar de oudste twee zijn er zo goed als overheen.

Vorige week had ik (ammiel) een zware week. Misschien dat ik wat teveel, vooral lichamelijk, werk gedaan had. Maar ik was constant moe, als ik uit bed ging was het al raak en ik kon me haast niet bewegen. Denken ging gelukkig goed, maar als ik erg moe was had ik daar ook geen zin meer in. Gelukkig is dat nu grotendeels over.

Dat geeft trouwens wel te denken. Zending bedrijven is dus niet alleen een geestelijke (ziel-lige) zaak, maar ook een lichamelijke. Vooral hier, waar zoveel te doen is, blijkt dat duidelijk. Iedere dag is er wel weer wat waar ik m’n gereedschapskist bij nodig heb. Ook voor Hellen is het lichamelijk best wel zwaar. De twee oudste jongens gaan natuurlijk naar school, maar de twee jongsten vragen best wel veel zorg. Daarbij ook nog de borstvoeding en je kunt uittellen dat je dag en nacht aan het werk bent. In tegenstelling tot de vorige keer gaat het met Hellen veel beter wat betreft de eenzaamheid e.d. Dat komt doordat we nu twee dames hier hebben rondlopen, het is bijna altijd wel gezellig hier. En aan de andere kant zorgt ze ervoor dat ze regelmatig iemand aan de telefoon heeft om even mee te kletsen. Eigenlijk zouden we er ook zo nu en dan echt even uit moeten, maar dat is totnogtoe maar een keer gelukt.

Wat betreft de gemeente hier, want daar gaat het toch om, maar ik me een beetje zorgen. Afgelopen zaterdag hadden we hier een dorpsvergadering van (aan een stuk) 5 uur! Belangrijk item van de vergadering was het feit dat er een pijai man is neergestreken in Powakka. Dat is een toverdokter. Hij heeft al voor veel onderlinge ongenoegens gezorgd in het dorp. Bij de vergadering is er uitgebreid over gesproken en heeft men ook unaniem toegestaan dat hij in Klein Powakka is, maar is hij niet dé pijaiman van Klein Powakka. Twee dingen verontrusten mij vooral:

1. De man is binnengehaald als onderdeel van de oude Arowakken cultuur. De mensen hebben daar echt een zwak punt liggen. Ze zijn hun cultuur kwijt geraakt en zoeken die nu terug. De duivel heeft daar listig gebruik van gemaakt door deze man vooral voor te stellen als onderdeel van de cultuur. Zelfs de broeders in de kerk hebben daar een zwak voor. Er werd ronduit gezegd: ieder dient op zijn manier God en dat doet deze man ook op zijn manier. Toch doorzien ze dat hier niet.

2. Het andere is dat de broeders opgelucht waren na afloop van de vergadering. Toen ik vroeg waar, want mijns inziens was er niets om opgelucht over te zijn, was het antwoord: de vrede is bewaard in het dorp. En dat terwijl gezegd werd tijdens de vergadering dat sinds de komst van de kerk (onze) de verdraagzaamheid is afgenomen in het dorp.

Daar zie je trouwens gelijk aan hoe de mensen op een heel andere niveau de dingen beleven als wij. Een kleine afwijking van het normale (ja gaat naar een andere kerk, je gaat anders leven) is al genoeg om uit de dorpsgemeenschap gegooid te worden.

Daar komt gelijk het volgende probleem uit voort dat het inrichten van een kerk grote problemen geeft. Als je je schaamt om te eten, om te zingen, om te praten (zelfs met je eigen mensen) hoe kun je dan ooit kerkleider worden.

Mijn plannen voor het komende jaar heb ik daarom al duchtig bijgesteld. Eerst lag voor mij de hoofdgedachte bij het uitbreiden van de gemeente dmv evangelisatie. Ondertussen is voor mij duidleijk geworden dat eerst de kern van de gemeente versterkt moet worden. Dat moet gebeuren door onderwijs in de Bijbel (op een heel laag niveau), maar ook door praktische zaken.

Een ding wat mij wat zorgen baart is het volgende: met kerst willen we kerstpakketten uitdelen in de gemeente. Dat werd in voorgaande jaren ook gedaan. Nu hebben we echter bedacht dat de gemeenteleden zelf ook iets gaan geven voor de kerstpakketten. Dus ieder geeft uit zijn armoede iets aan de ander. Men moet leren dat geven vreugde schenkt en dat men dat doet in de eerste plaats aan de geloofsgenoten. Wanneer dit echter mislukt en er wordt niet gegeven (wat zomaar zou kunnen) zal dat een afbreuk kunnen betekenen aan de gemeenschapszin. (Ik heb wel gegeven, maar hij geeft niets, enz. Naast deze actie gaan we samen de kerk schoonmaken, maar traditioneel zijn daarbij altijd dezelfde kerkleden aanwezig (dat is in nederland niet anders trouwens) het zou voor de versterking van het geheel goed zijn dat er meerdere zouden zijn. Met kerst hopen we met de gehele gemeente (per bus) naar Zanderij te gaan waar Samuel Ahn samen met zijn 3 gemeenten aanwezig is. We hopen en bidden dat de ontmoeting met andere Arowakse christenen iets teweeg mag brengen in de gemeente.

Het zou zo fijn zijn als de mensen zelf zouden gaan evangeliseren en anderen bij de kerk betrekken. Maar daarvoor is wel de sterke kern nodig, maar boven alles dat Gods Geest werkt in de mensen. In Engeland ontmoetten wij mensen die vertelden dat ze vroeger tot de working class (laagste sociale niveau) behoorden, maar dat toen ze christen werden ze eigenlijk bijna gelijk tot de middle class gingen behoren. Christenzijn betekent verandering van cultuur: ze gingen lezen, ze gingen niet meer zoveel tv kijken, ze stopten met ongezond eten enz. Christen zijn betekent een totale verandering van het leven. Dat is hier ook nodig en ik geloof ook dat de Heere dat geven wil.

Ik hoop dat dit hele schrijfsel, wat een beetje lang is uitgevallen, jullie niet teveel heeft vermoeid, maar dat jullie er juist weer stof tot gebed uit kunnen putten en mee kunnen strijd in de frontlinies van Suriname. Kunnen jullie zelf de gebedspunten eruit halen? Anders moet ik die er zelf allemaal weer uitvissen. Ik denk dat er dan ook wel een concrete scheiding aangebracht kan worden tussen wat voor het thuisfront bedoeld is en wat eventueel het land in kan gaan.

Hartelijke groet,

Ammiel en Hellen (en de rest natuurlijk)